1962 - Stumbling Modernism (Pony)

 1962 Stumbling Modernism (Pony) 1962 - Stumbling Modernism (Pony) heeft drie inspiratiebronnen. Ten eerste: het unieke instrument dat ik gebruik voor deze performance, gebouwd door het collectief Weerklank. Dit instrument bestaat uit zestien computer bestuurbare houten doosjes die klinken als woodblocks. Deze hangen boven en rond het publiek. 


Ten tweede: het teleurstellende verhaal van een niet uitgezonden compositie van één van mijn favoriete componisten: György Ligeti. En ten derde: het zeer bekende ritme dat voetbalsupporters voortbrengen in stadions, oorspronkelijk opgenomen in het lied Let’s Go (Pony) door de band The Routers in 1962 (ta ta tatata tatatata tata).


In datzelfde jaar, in de tijd dat hij verbonden was met de Fluxusbeweging, componeerde Ligeti Poème Symphonique. Dit stuk wordt uitgevoerd met honderd metronomen die allemaal net anders zijn opgewonden. Deze worden gelijktijdig aangezet en vervolgens valt de één na de ander uit. Het begint met ruisig regenachtig ritme en naar mate er meer metronomen uitvallen ga je periodiciteit ervaren.
De première zou uitgezonden worden op Nederlandse tv, maar het bleek toch te controversieel voor het Nederlandse tv-publiek. Volgens Ligeti is er in plaats Poème Symphonique een voetbalwedstrijd uitgezonden. Superjammer: want deze avond had de wereld verlicht kunnen worden met nieuwe muziek, zoals de modernisten hoopten. Maar het publiek wilde iets anders, zij wilden voetbal. Net zoals de meeste componisten geen voetbal in hun concert zalen willen.


Dit is een prachtig voorbeeld van hoe de grote verhalen falen. In 1962 Stumbling Modernism (Pony) gooi ik alles door elkaar om zo alsnog voetbal in de concertzaal te krijgen. Dit stuk is een fijnzinnig contrapunt tussen het stadionritme en Poème Symphonique.


Luister hier naar een opname van 1962 - Stumbling Modernism (Pony) in het Korzo Theater Den Haag tijdens het Spring festival 2017.